Een wildeman op de Wildenborch

1001004006537560 omslag bestelde boek  Een bezoekje aan een landhuis in Vorden eindigde bijna in een handgemeen 

In de krant las ik dat Peter van Zonneveld en Adriaan van Dis een boek hebben geschreven over A.C.W. Staring, ‘De verliefde dichter’, ter herdenking van diens geboorte 250 jaar geleden. Ik moest onmiddellijk denken aan de onthutsende tocht een paar jaar geleden, naar de Wildenborch in Vorden, het familielandgoed waar de dichter vanaf

Staring 010

Het beeld van Staring in Vorden gemaakt door Frank Letterie 

1791 woonde. Toen ik in opdracht van een verzekeringsmaatschappij werkte aan mijn boek Kokarde, dat verscheen ter gelegenheid van 200 jaar koninkrijk, met daarin beschrijvingen van 50 personen die een rol speelden in de periode dat het koninkrijk ontstond, mocht Staring niet ontbreken. Hoewel ik van de nazaten van de andere personen in het boek veel bijval en enthousiaste medewerking ondervond, kwam van de Wildenborch geen enkele reactie. Ik besloot, nadat ik elders mijn materiaal had gevonden, toch nog een keer naar Vorden te rijden om een paar foto’s te maken van de nog altijd bestaande Wildenborch. Na dagen regen brak eindelijk de zon door en mijn vrouw en ik reden naar het pittoreske Vorden. Bij het kasteel verwees een bordje naar een plekje om te parkeren. Het zag er drassig uit. Ik stapte uit om de zaak te verkennen en moest denken aan de versregels in ‘De hoofdige boer’,  van Staring:

‘Wat ge in dien poel al schoenen liet !

Denkt aan uw kostlijk zondagsgoed,

Bedorven door dien moddervloed !’

Wildenborch

De Wildenborch 

Hier parkeren was geen goed idee, ik zou vastraken in het moeras. Ik zag een bestelwagen over de verharde weg naar het huis rijden en besloot die te volgen. Op enige afstand stopte ik met de bedoeling een overzichtsfoto te maken. In de verte zag ik een man wild met de armen zwaaiend naar buiten komen. Hij draafde het pad af en naderde mij hijgend met een vuurrood hoofd. ‘Weg met die auto’, brieste hij. ‘Ik wilde alleen even een foto maken ter illustratie van mijn verhaal over Staring’, legde ik uit. De man was niet voor rede vatbaar en sprong heen en weer om mij het fotograferen te beletten. Ik vreesde dat de wildeman een hartaanval zou krijgen en reed mijn auto enkele meters achteruit, waarna ik alsnog de foto kon nemen. De woedende persoon bleek de huidige bewoner te zijn, gelukkig geen afstammeling van de vermaarde dichter, maar volk de Wildenborch onwaardig of zoals Staring heeft gezegd:

‘Alcest, wilt gij den Zangberg op?

Zoo rijdt een eigen paard, geen huurknol haalt den top’.

Staring 036

De foto die ik toch heb kunnen maken 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s