Het parfumflesje

0114784621 jpg  Het voordeel van een grote neus is dat je goed kunt ruiken

 

Roberto had een grote neus. Zijn neus zat aan zijn gezicht als een driehoekig uithangbord. Iedereen in Venetië noemde Roberto “de Neus”, dat was niet alleen omdat hij zo’n kolossale neus had. Maar vooral omdat hij zo goed kon ruiken. Roberto was de beste parfummaker van de stad Venetië. Hij woonde in een groot huis aan het water. Voor zijn deur lag een glimmend zwarte gondel waarmee hij soms ging varen met zijn vrouw Antonella. Haar naam betekent bloem. Antonella kwam uit het noorden van Italië waar de bergen zo hoog zijn dat er altijd sneeuw op de toppen ligt. Ze had ronde rode wangen, grote bruine ogen en blond haar.

sprookje parfumflesjes staand nummer 3

Tekening Wiebke

Roberto was rijk. De pakhuizen achter zijn huis lagen vol met bloesem van de sinaasappelboom, rozemarijn, lavendel, rozenblaadjes en viooltjes. Maar ook peper, nootmuskaat en kruidnagels. specerijen die Roberto kocht van kooplui die verre reizen maakten naar India en China. Er waren ook sterk geurende stoffen zoals muskus en amber. Je kneep je neus dicht, zo sterk was die lucht. Alberto mengde een heel klein beetje van dat spul door andere lekkere geuren, waardoor ze iets vreemds en bijzonders kregen. Dagenlang zat Alberto in een grote kamer aan de achterkant van het huis. Hij mengde de geuren. Voegde fijne olie toe en snoof en rook net zo lang tot hij een nieuwe geur had ontdekt. Dan brachten de glasblazers van het eiland vlak bij Venetië manden vol mooie glazen flesjes. De knechts en dienstmeisjes vulden de flesjes die voor veel geld werden verkocht. Het ging goed met Roberto en Antonella. Ze hadden maar één wens: 9932aaeddb1b5b7f49a1917088bf4adcEen kind. Tien jaar waren ze getrouwd toen die wens vervuld werd. Er werd een meisje geboren dat de naam Ambra kreeg, naar de geheimzinnige geurstof waar Roberto zo graag mee werkte. Alle vrienden en bekenden uit Venetië kwamen op bezoek. Ze keken in de wieg en zwegen. Het kleine meisje had de bruine ogen, de ronde wangetjes en het blonde haar van haar moeder. Maar de neus van haar vader. Uit het kleine gezichtje stak een enorme neus boven de lakentjes uit. Vader Alberto zag het niet. Hij was blij met zijn dochter en zodra het meisje kon lopen nam hij haar mee naar de pakhuizen. Hij liet haar ruiken aan de bloesems, de kruiden, de geheimzinnige stoffen uit vissen en herten. Ambra leerde alle namen uit het hoofd. Soms deed vader een blinddoek voor haar ogen. Hij hield van alles dat maar geurde onder haar neus. “ Oranjebloesem”, riep Ambra lachend. “Kamille, kamperfoelie, rozemarijn, peper,1052_big3 nootmuskaar”. Ze vergiste zich bijna nooit. Alberto leerde haar hoe je met fijne soorten olie de geur vast kon houden. Zodra Ambra kon lezen gaf hij haar oude boeken met vreemde recepten. Toen Ambra zestien jaar was kon ze al dertig soorten parfum maken en had ze een nieuw recept ontdekt: Een parfum dat rook naar een boomgaard vol appelbloesem na een regenbui. Als Ambra door de straten van Venetië ging liepen de jongens haar achterna. Haar blonde haar danste over haar schouders, maar als ze omkeek zagen de jongens haar grote neus. Haastig keken ze een andere kant op en liepen door. Thuis keek Ambra in de spiegel. Als ze recht vooruit keek zag ze haar mooie bruine ogen en haar wangetjes die rood zagen als appeltjes. Als ze opzij keek zag ze haar neus vooruitsteken, net als de neus van haar vader: groot en recht en puntig. Een traan rolde over haar wang. Haastig stond ze op. Parfum wilde ze maken. Nieuwe geuren ontdekken. Ze leerde zelfs latijn om boeken te begrijpen die zelfs haar vader niet kon lezen. Op een dag vond ze een recept in een heel oud boek met vreemde letters. “Deze geur maakt iedere vrouw mooi en aantrekkelijk”, las ze langzaam. Daaronder stonden namen van bloemen en kruiden waar ze niet van had gehoord. Ze vroeg het aan haar vader. “Daar heb ik nog nooit mee gewerkt”, zei hij. “Maar ik zal mijn best doen”. Er werden brieven geschreven naar kloosters ver buiten de stad waar monniken soms wel duizend planten in hun kruidentuin verzorgden. Vader Roberto ging in de haven praten met zeelui die naar Indië en Amerika voeren. Na vijf jaar hadden ze eindelijk alle bloemen en kruiden bij elkaar. Ambra leerde het recept uit haar hoofd en ging aan het werk. Na een week was het nieuwe parfum klaar. De geur was licht en vreemd. Roberto schudde zijn hoofd: “Die geur heb ik nog nooit geroken”, zei hij. “Zo’n vreemde lucht, ik weet niet of de mensen die willen hebben”. Een paar weken later was er een feest in één van de mooiste depositphotos_6175416-stock-photo-ancient-perfume-bottlepaleizen van Venetië. De parfummaker en zijn gezin waren uitgenodigd. Ze behoorden immers tot de rijkste mensen in Venetië. Voor Ambra werd een prachtige jurk gemaakt. Voor ze naar het bal ging deed ze wat van het nieuwe parfum op haar polsen en haar hals. Die avond gebeurde er iets vreemds. Ambra die op een bal meestal het grootste deel van de avond op één van de gouden stoeltjes langs de kant zat werd omringd door jonge mannen. Allemaal wilden ze met haar dansen. “Wie is dat meisjes”, werd er gevraagd. “Dat is de dochter van de parfummaker”, was het antwoord. “Wat is ze mooi”.  Een jaar later trouwde Ambra met de mooiste en rijkste jongeman van Venetië. Ze gingen wonen in een paleis met grote marmeren zalen en wel dertig kamers. Eén zaal werd ingericht als werkplaats voor Ambra. Ze ging door met het maken van haar parfum. Tot ver buiten Venetië, tot in het buitenland werd gesproken over dat meisje met die grote neus die iedereen zo mooi vond.

Op een dag hield een koets stil voor het paleis. Het was een prachtig rijtuig, met zes witte paarden, een koetsier en twee lakeien die achterop stonden tussen de grote wielen. Eenporseleinen-parfum-flesje-met-zilveren-dopje vrouw stapte uit. Ze had een sluier over haar hoofd. De lakei klopte op de grote deur en vroeg naar Ambra. Ze werd ontvangen in de grote zaal. “Stuur alle bedienden weg”, zei de geheimzinnige dame. Toen Ambra met haar alleen was nam de vrouw de sluier van haar hoofd. Ze had een knap gezicht, maar haar neus was nog groter als die van Ambra. Even was het stil. “Niemand wil mij hebben”, zei de vrouw. “Ik ben jong en rijk, maar die neus bederft alles”. Ambra knikte: “Ik begrijp het”. Ze stond op en haalde uit een kastje een klein glazen flesje. “Dit is het geheim”, zei ze. “Parfum waardoor iedere man verliefd op u wordt”. Opgetogen ging de dame naar huis. Een paar maanden later kreeg Ambra een brief dat de vrouw de liefde van haar leven had gevonden. Overal werd gesproken over het geheimzinnige parfum. Van heinde en ver kwamen meisjes met grote neuzen naar Venetië: uit Rome, Parijs, Wenen en zelfs helemaal uit Amsterdam. Rijke vrouwen moesten veel geld betalen voor het parfum. Arme meisjes kregen gratis een flesje.  Het duurde niet lang of iedereen vond een grote neus het mooiste dat er is. Er waren zelfs vrouwen die aan hun dokter vroegen of hun neus niet groter gemaakt kon worden. De pijn hadden ze er graag voor over. Na verloop van tijd was de parfum niet meer nodig. Een grote neus was de wens van ieder meisje. De jongens hielden het meest van meisjes met grote neuzen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s