Avonturen op Bali

rudolfbonnet_5 (1)  Toen ik vaak op Bali was voor het houden van lezingen of research voor boeken en tentoonstellingen, beleefde ik tal van avonturen.

78796

Balinese jongen getekend door Rudolf Bonnet

Op een keer had ik een lezing gehouden voor een chique gezelschap. Het betaalde goed en ik besloot het er eens flink van te nemen. In een knalgele Suzuki reed ik over de bergen naar Singaradja om oude vrienden op te zoeken. Ik reed het strand op en werd onmiddellijk gesignaleerd. “Toean Ruud ada”. Binnen een kwartier waren Leo, Nuoman, Gde en Ketut ter plaatse. “Het is jullie lucky day”, zei ik. “Stap maar in”. Vol verwachting zaten de jongens in de jeep. We gingen eerst nasi goreng en vis eten aan het strand. “Jullie mogen ieder iets kopen, tot een bedrag niet hoger dan …”,  Ik ben vergeten hoeveel het was, maar in ieder geval genoeg om op Bali een deur open te schoppen. Leo hoefde niet lang na te denken. Hij wilde siervelgen voor zijn brommer. We gingen naar de straat met de bromfietshandelaars. Het was twee uur en warm. De siervelgen lagen hoog opgestapeld. Leo wilde vooral de onderste zien naar het scheen. Na eindeloos zoeken, vergelijken en onderhandelen werd een keuze gemaakt. Ketuts verlangen ging uit naar een horloge. Bij de juwelier was ten minste airco. Er ging opnieuw een uur heen voordat de keuze was gemaakt. Een horloge met bandje dat bijna verblindend schitterde. Gde had zijn zinnen gezet op een leren jack. Die middag heb ik hem in een eindeloze reeks kledingstukken de paskamers in en uit zien gaan, omringd door een schare Balinese meisjes die telkens giechelend een nieuw jack uit een rek haalden en besmuikt naar mij op keken om te taxeren hoeveel geduld ik had. Het werd al donker toen de drie heren trots met hun aanwinsten liepen te pronken. Nu Nyoman nog. Vragend keken wij hem aan. Hij keek verlegen naar de grond en toen kwam zijn verhaal. Er was een meisje uitgekozen dat paste bij zijn naam en kaste. Na de volgende rijstoogst zouden zij trouwen.”Dat is dan mijn eerste en laatste meisje”, zei hij met het gemak waarmee op Bali over zulke dingen wordt gesproken. “ Ik zou voor die tijd nog één keer willen slapen bij een ander meisje.” Die wens was makkelijk te vervullen. De drie andere jongens ratelden aan één stuk door en informeerden mij in hun wonderlijk taaltje, half Indonesisch, half Engels, over de kwaliteiten van allerlei meisjes die zij kenden. We reden naar het huis waar een groot aantal Javaanse meisjes verbleef. Ze schoten op ons af in de verwachting dat de rijke toean een bezoek wilde brengen.

rudolf_bonnet_a_young_balinese_man_wearing_a_hat_d5659088g

Tekening Rudolf Bonnet

Ik wees hen op Nyoman en zei er bij dat de prijs westers zou zijn. In tegenstelling tot het langdurig kiezen van de andere jongens in de winkels, had Nyoman direct zijn keuze gemaakt. Een klein, jong en rank Javaantje. Ik nam haar apart en maakte duidelijk dat het de eerste keer was voor Nyoman en dat ik de grootst mogelijke toewijding van haar verwachtte in overeenstemming met het bedrag dat ik haar toestopte. Ze knikte als een vrouw van de wereld en stelde mij gerust. De jongens kropen op de achterbank. Het meisje ging naast mij zitten en praatte met de heren achterin of zij hen al jaren kende. Het gesprek ging voornamelijk over kleren en popmuziek. Ik huurde het bungalowtje aan het strand tegenover het mijne. We gingen eerst met zijn allen gezellig eten. Nyoman kon zijn ogen niet afhouden van zijn schat voor één nacht. Toen het bedtijd was verdween het stelletje in het huisje. Giechelend nagekeken door de jongens. De volgende morgen stond de zon hoog toen we ontbeten. De schelpenverkopers sjouwden al langs het strand. In de verte doken dolfijnen op. Leo had zijn brommer met de glanzende velgen binnen handbereik. Ondanks de warmte droeg Gde zijn zwarte leren jack. Ketut had de mouwen van zijn shirt opgerold zodat het horloge goed zichtbaar was. Voortdurend draaide hij aan de knopjes en deelde af en toe mee hoe laat het was in Holland op dat moment.

willem-gerard-hofker-kinderkopje-met-bloemen-(portrait-of-a-child-with-flowers)

Pastel Gerard Hofker

Van Nyoman geen teken van leven. De gordijntjes van het huisje waren gesloten. Eindelijk hoorden we gestommel. De deur werd wijd open gegooid en Nyoman kwam met gespreide armen naar buiten. Een stralende lach op zijn gezicht. “Sufferd”, zeiden de jongens terwijl ze hun schatten bewonderden. “Nou heb je niets meer.”Nyoman keek naar de lucht en zei:” Als het horloge, het jack en de velgen al lang versleten zijn, heb ik nog altijd een prachtige herinnering aan deze nacht. “

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s